Booking.com

Bart

Bart Renaer, psycholoog, erkend bemiddelaar (in sociale zaken en familiezaken), en bezig met de opleiding Bachelor in de rechten. Ik behartig en vertegenwoordig kinderen die hun stem willen laten horen omtrent de regeling bij een echtscheiding. In het domein van vechtscheidingen of hoog conflictueuze scheidingen kan ik hieromtrent bijzondere expertise aanbieden.

3 Comments

  1. Bertus Amelink
    7 mei 2016 @ 22:06

    U bedoelt dat men wat minder kritisch moet zijn als een kind een dergelijke wens uitspreekt?

    Dat diskwalificeert u als psycholoog/bemiddelaar in dit soort situaties, waarin vaak sprake kan zijn van ouderverstoting. Daar ligt m.i. ook de eerste vraag: wat is de situatie (hoe gezond) is de situatie waarin een dergelijke wens tot stand komt.

    Zelfs als het belang van het kind 100% centraal staat moet vooral eerst gekeken worden naar de achtergrond van die wens.

    Ook lijkt uw advies mij het recept om het drama rond vechtscheidingen nog verder te verhevigen.

    Bent u als psycholoog wel bekend met se problematiek rond parental alienation? Het wordt dan hoog tijd om u te gaan inlezen.

    Een goed startpunt is http://www.drcachildress.org/asp/Site/ParentalAlienation/

  2. Vanessa
    11 mei 2016 @ 15:59

    Het blindelings aannemen dat een kind “loyaal moet kunnen zijn aan beide ouders” getuigt evenmin van een kritische houding. Indien een kind de wens uit om niet bij één van zijn ouders te wonen, dan is dat misschien omdat die ouder niet goed zorgt voor zijn kind. Dat moet eerst gecheckt worden

    Er wordt vanuit gegaan dat ouderverstoting de norm is. Waarom zou in de ‘situatie waarin deze wens tot stand komt’ de ‘verstoten’ ouder een slachtoffer zijn en de ‘gekozen’ ouder een manipulator?

    Het is zeker geen gezonde situatie, zelfs héél onrustwekkend? Een kind dat zich slecht voelt bij één van zijn ouders, is een kind dat lijdt en dat niet gezond groot gaat worden, of dat nu het gevolg is van manipulatie of geweld.

    Ouderverstoting bestaat en -volgens het in voorgaande post bijgevoegde artikel- moeten drie indicatoren aanwezig zijn om die diagnose te stellen, waaronder deze :
    The parenting practices of the targeted-rejected parent are assessed to be broadly normal-range, with due consideration given to the wide spectrum of acceptable parenting that is typically displayed in normal-range families. Normal-range parenting includes the legitimate exercise of parental prerogatives in establishing desired family values through parental expectations for desired child behavior and normal-range discipline practices.

    Een kind dat niet wil wonen bij een ouder die psychisch geweld en dwingend gedrag tegen hem gebruikt, lijdt niet aan ouderverstoting maar voelt gezonde weerzin tegenover de beul waar hij het slachtoffer van is. Dit kind niet horen, niet beschermen en dwingen om in een situatie te blijven waarin hij afziet, doet alle vertrouwen verliezen in onze maatschappij, in ons rechtssysteem en in mensen en het leven in het algemeen.

    Het marginaliseren van kinderen is de norm en dit al heel lang. In vechtscheidingen wordt over hen beslist alsof ze een deel van de meubels zijn. In functie van de desiderata van de ouders worden ze van her naar der gesleurd. Misschien kiezen kinderen ook soms voor één ouder omdat ze het haten om geen echt thuis te hebben en op twee plekken te moeten wonen. Zou u dat leuk vinden om elke week te moeten verhuizen? In Scandinavië, waar week-week al heel lang de norm is, wordt vastgesteld dat ze generaties van sociale nomaden hebben gecreëerd, die zich nooit ergens echt thuis voelen.

    Kinderen zijn de zwakste burgers in deze maatschappij die geen enkel middel tot hun beschikking hebben om zich te beschermen, te verdedigen of beslissingen te nemen. Ze zullen de maatschappij van morgen vormen en wij zullen als oude (ook zwakke) burgers van hun keuzes en beleid afhankelijk zijn. Kinderen zwaar emotioneel beschadigen om de belangen van hun vechtscheidende ouders te verdedigen zal geen gezonde volwassenen voortbrengen.

  3. Bertus
    13 juni 2016 @ 12:57

    Beste Vanessa, je opent je reactie met een kapitale denkfout. De formulering is juist: kinderen moeten loyaal *kunnen zijn” aan beide ouders. Er staat niet dat ze het moeten zijn, maar wel dat wij als volwassenen de mogelijkheid moeten creëren om hun recht en behoefte aan vader en moeder gestand te doen.

    Ik hoop van harte – en neem maar aan – dat je dit belangrijke principe van een gezonde psychische ontwikkeling van kinderen niet ter discussie wilt stellen.

    Er wordt vanuit gegaan dat ouderverstoting de norm is? Dat is niet gesteld. Wel denk ik dat we hier te maken hebben met een groeiende, maatschappelijke problematiek, die verergerd of zelfs veroorzaakt wordt door het onvermogen in ons zorg- en juridische systeem om het te herkennen en ermee om te gaan. Niet op zijn minst kritisch zijn (= niet afwijzend, maar onderzoekend) wanneer een kind expliciet tegen een ouder kiest, is ook een recept om de problematiek te vergroten..

    Dan de praktijk. Ik had het niet over ongezonde situaties. Ik heb niet gesuggereerd dat er geen legitieme redenen kunnen zijn voor een kind om geen contact/omgang met een ouder te wensen die niet goed voor hun kinderen kunnen zorgen, of zelfs hen mishandelen. Kenmerkend voor ouderverstoting is dat die grond juist ontbreekt, en dat maakt het zo extreem pathologisch en destructief.

    Overigens, zelfs in extreme, ongezonde gevallen geldt het principe: “een kind moet loyaal *kunnen zijn* aan beide ouders”. Hoewel die loyaliteit niet impliceert dat een kind niet zou mogen kiezen.